|
Zapraszamy do jedynego muzeum położonego na terenie czynnej do dzisiaj kopalni ropy naftowej. Można u nas zobaczyć ropę naftową w stanie naturalnym, XIX wieczne kopanki( szyby naftowe) oraz pospacerować pięknymi alejkami pośród lasu.
|
|
|
Idea utrwalenia początków rozwoju przemysłu naftowego w Polsce przyświecała już Ignacemu Łukasiewiczowi. W okresie międzywojennym powstała myśl utworzenia Muzeum Przemysłu Naftowego. Na przełomie 1960 i 61 roku w środowisku Kopalnictwa Naftowego w Krośnie zrodziła się inicjatywa utworzenia Działu Naftowego przy Muzeum w Krośnie oraz skansenu w Bóbrce jako jego filii.
W 1961 roku Zarząd Główny Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego powołał Muzeum Naftowe a 23 maja 1961 roku odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Muzealnej do spraw historii eksploatacji złóż ropy naftowej.
Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce posiada bardzo zróżnicowany zbiór obiektów, dokumentów i kolekcji reprezentujących liczne specjalności naukowo-techniczne:
- geologię i górnictwo naftowe,
- przemysł rafineryjny i petrochemiczny,
- użytkowanie i dystrybucję produktów naftowych,
- gazownictwo ziemne,
- kolekcjonerstwo naftowe.
|
|
|
|
Do najcenniejszych zabytków muzealnych należą obiekty, pochodzące z czasów Ignacego Łukasiewicza:
- obelisk ufundowany w 1872 r. przez Ignacego Łukasiewicza w miejscu zwanym Wrzanka. Na obelisku widnieje napis: „DLA UTRWALENIA PAMIĘCI ZAŁOŻONEY KOPALNI OLEYU SKALNEGO W BÓBRCE WR 1854 IGNACY ŁUKASIEWICZ 4-11-72";
- kopanka Franek, wykonana ręcznie około 1860 roku do głębokości 50 m, a następnie w latach późniejszych pogłębiona za pomocą wiertnicy ręcznej do głębokości 150 m. Znajdujące się nad nią napowierzchniowe urządzenie eksploatacyjne zostało zrekonstruowane według posiadanych dokumentacji;
- kopanka Janina; ręcznie wykopana do głębokości 132 m, a następnie pogłębiona wiertnicą ręczną do głębokości 250 m; do dziś jest eksploatowana przy użyciu pompy wgłębnej. Obecnie uzyskuje się z niej jeszcze od 50 do 100 kg ropy na dobę;
- warsztat mechaniczny z 1864 roku, o konstrukcji drewnianej, który służył do obsługi wierceń metodą udarową. Znajdują się w nim najprostsze maszyny obróbcze, między innymi tokarka i wiertarka napędzana ręcznie za pośrednictwem pasów transmisyjnych. W późniejszym okresie zainstalowana została napędzająca go mechanicznie maszyna parowa;
- tzw. Dom Łukasiewicza z 1865 roku, w którym zgromadzono pamiątki po Ignacym Łukasiewiczu. Prezentowana jest tam również kolekcja lamp naftowych, fotografii oraz ekspozycja geologiczna. Na szczególną uwagę zasługuje plan kopalni w Bóbrce z 1879 roku, wykonany przez współpracownika Ignacego Łukasiewicza, Adolfa Jabłońskiego;
- drewniana kuźnia kopalniana z 1856 roku; we wnętrzu znajdują się dwa paleniska zbudowane z cegły, podsycane za pomocą skórzanego miecha z lat 1890-95; wyposażona jest w stare narzędzia kowalskie;
- zrekonstruowana wiertnica ręczna z 1862 roku, służąca do wiercenia metodą udarową płytkich otworów.
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Obelisk upamiętniający... |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Kopanka Franek |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Kopanka Janina |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Warsztat kopalniany |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
tzw. Dom Łukasiewicza |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Kuźnia kopalniana |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Wiertnica ręczna |
|
|
|
|
|
Wśród zabytków muzealnych w Bóbrce znajdują się także obiekty nowsze:
- kotłownia z końca XIX wieku o konstrukcji drewnianej, która dostarczała pary do napędu urządzeń kopalnianych. W kotłowni znajduje się kocioł płomienicowy o powierzchni 30 m2 obudowany cegłą;
- wiertnica typu kanadyjskiego z 1885 roku, napędzana lokomobilą parową.
- wiertnica udarowa typu Bitków z 1923 roku. Jest to zmodernizowana przez polskich inżynierów i techników naftowych wiertnica typu kanadyjskiego;
- urządzenia wiertnicze typu SM;
- urządzenia wiertnicze obrotowe typu Trauzl OP-1200, N1400S;
- pompy, sprężarki dawnej konstrukcji;
- kieraty do grupowego pompowania odwiertów: z 1890 roku oraz z okresu międzywojennego;
- zbiór gazomierzy domowych i przemysłowych;
- kolekcja lamp naftowych;
- aparatura laboratoryjna;
- zbiór narzędzi do wierceń obrotowych;
- zbiory medali okolicznościowych, znaczków pocztowych o tematyce naftowej, kart i kopert pocztowych z okolicznościowymi stemplami;
- zbiór biblioteczny: książki, publikacje, wspomnienia, czasopisma naftowe od 1893 roku;
- fotografie o tematyce naftowej;
- zbiór kaset audio i wideo o treściach związanych z tematyką naftową.
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Kotłownia i kierat |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Kierat |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Wiertnica typu Bitków |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Wieże wiertnicze |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Kanadyjka |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Lokomobila |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Pawilon wystawowy |
|
|
|
|
Od 1991 roku Muzeum wydaje własne zeszyty naukowo-historyczne „Wiek Nafty”.
Uchwałą Zarządu Głównego SITPNiG w 1995 roku ustanowiony został Medal Muzeum Przemysłu Naftowego w Bóbrce. Przyznawany jest osobom zasłużonym dla Muzeum w dowód uznania za aktywną pracę społeczną, filantropię lub mecenat na rzecz rozwoju i wzbogacenia zbiorów.
12 maja 2000 roku, po dwóch latach budowy, uroczyście przekazano do użytku Pawilon Wystawowy, w którym mieszczą się trzy sale ekspozycyjne, sala konferencyjna, część administracyjna, archiwum oraz biblioteka. W salach ekspozycyjnych są prezentowane wystawy związane z górnictwem naftowym, gazowniczym oraz przemysłem rafineryjnym.
24 sierpnia 2004 roku powołano do życia Fundację Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce, której podstawowym celem jest prowadzenie Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza. |
|
|
